Το έργο στη Zawada επανερμηνεύει τη σχέση αρχιτεκτονικής και τοπίου μέσω μιας σύνθεσης από αναβαθμίδες ενσωματωμένες στη φυσική κλίση του οικοπέδου. Η κατοικία εμφανίζεται ως μια ήρεμη και μνημειακή μορφή που ανοίγεται προς μακρινές θέες, ενώ παραμένει αγκυρωμένη στο έδαφος μέσω πέτρινων τοίχων αντιστήριξης και διαδοχικών επιπέδων κήπου. Οι οριζόντιες γραμμές των στεγών και τα βαθιά γείσα ορίζουν τη γλώσσα της αρχιτεκτονικής, ενώ πέργκολες, βεράντες και γλυπτική φύτευση επεκτείνουν τον χώρο κατοίκησης στο τοπίο.